Sa loob ng dalawang buwan, hindi ako makapunta sa Banay na Misa dahil sa sugat sa aking paa. Palagiang punong-puno ang aking silid-tulugan ng mga Kaluluwang Banal na naghihintay sa akin upang ipagkaloob kanila kay Panginoon natin. Karaniwan, dinala ko sila sa Banay na Misa at iniiwan sa paanan ng Dambana.
Subalit noong dalawang buwang ito kung kailan hindi ako makapunta sa Banay na Misa, ginawa kong kapalit ang pagbati ko sa aking anghel na tagapag-ingat, “Anghel ng aking tagapag-ingat, dala mo lahat ng mga Kaluluwang Banal (sa aking kuwarto) patungong iba't ibang simbahan sa paligid ng Sydney at Parramatta, at ilagay sila sa paanan ng Banal na Dambana. At kapag ipinagdiriwang ang Banay na Misa, humingi kay Panginoon Jesus upang magkaroon siya ng awa sa kanila at tanggapin sila.”
Sa pamamagitan nito, maraming kaluluwa ang lumalayo mula sa aking kuwarto, subalit mayroong mga iba pa rin na nananatili.
Kapag oras na para makapasok ng purihikadong kaluluwa sa Langit, nakakita ako ng malaking bintanang gawa sa kristal na bumubukas at nakikitang masayang pumasok ang mga kaluluwa sa Langit. Ngunit pagkatapos ng ilang sandali, biglang nagsara ang mga bintana tulad ng automatic doors na harap sa natitirang mga kaluluwa, at walang iba pang kaluluwa ang makakapasok pa.
Sinabi ng anghel, “Hindi sila makakapasok sa Langit dahil hindi pa sila handa. Kailangan pa nilang purihikahin.”
Pinagkukunan: ➥ valentina-sydneyseer.com.au