காலையில் நான் ஜெபித்துக் கொண்டிருந்தபோது, தேவதூதன் என்னை சுத்திகரிப்பு நிலத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். நான் தேவதூதனுடன் சுத்திகரிப்பு நிலத்தின் வழியாகச் செல்லும்போது, ஒரு குழுவாக பிஷப்புகளைக் கண்டேன். அது மிகவும் பெரிய குழுவாக இருந்தது. அவர்கள் அனைவரும் குருத்துவ ஆடை அணிந்து, மிகுந்த சோகத்துடன் காணப்பட்டனர், தங்கள் கைகளைத் திறந்த உள்ளங்கைகளுடன் நீட்டியிருந்தனர்.
அவர்கள் என்னை அணுகி, “நாங்கள் அனைவரும் பிஷப்புகள். நீங்கள் எங்களுக்கு உதவ முடியுமா?” என்று கேட்டார்கள்.
நான், “வாவ், இவ்வளவு பேர்!” என்றேன்.
“நீங்கள் அனைவரும் ஏன் இங்கே இருக்கிறீர்கள், நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள்?” என்று அவர்களிடம் கேட்டேன்.
அவர்கள் சொன்னார்கள், “வலந்தினா, நாங்கள் கீழ்ப்படியாமல் இருந்தோம். கைப்பட திருவிருந்தைப் பெறுவது பற்றி நாங்கள் மக்களிடம் பேசவில்லை. அதைத் தொடக்கூடாது என்று நாங்கள் மக்களுக்குச் சொல்லவில்லை. நமது ஆண்டவர் மிகவும் புனிதமானவர், எனவே யாரும் அவரைத் தொடக்கூடாது, யாரும் அவரை கையில் வாங்கக்கூடாது. நீங்கள் அதற்குத் தகுதியற்றவர்கள்.”
“நாங்கள் மக்களிடம் உண்மையைச் சொல்லியிருக்க வேண்டும், ஆனால் நாங்கள் செய்யவில்லை. இப்போது நாங்கள் இங்கே தங்கித் துன்பப்பட வேண்டும், உலகில் அவர்கள் இதை மாற்றும் வரை நாங்கள் இங்கே இருக்க வேண்டியுள்ளது.”
“அவர்கள் எப்போது மாறப்போகிறார்கள் மற்றும் நேரடியாக நாவினால் மட்டுமே திருவிருந்தைப் பெற அனுமதித்து, யாரும் அதைத் தொடாமல் இருக்கும்போது, அப்போதுதான் நாங்கள் விடுவிக்கப்படுவோம். அதுவரை, நாங்கள் இங்கே இருக்க வேண்டும்.”
இப்போது ஏன் அவர்களின் உள்ளங்கைகள் தொடர்ந்து நீட்டப்பட்ட நிலையில் இருந்தன என்பதை நான் புரிந்து கொண்டேன். மக்களைக் கையில் திருவிருந்தைப் பெறச் சொன்னதற்காக அவர்கள் அனுபவிக்கும் துன்பத்தின் ஒரு பகுதி இதுவாகும்.
நேற்று காலை, ஆண்டவர் இயேசு கூறினார், “என்னை அவமதிக்காத ஒரு திருச்சபை கூட உலகில் இல்லை. ஒவ்வொரு திருச்சபையும் என்னை அவமதிப்பதே.”