Αυτού το πρωί ο Άγγελος ήρθε και με πήρε στον Κατάδικο για να επισκεφθώ τις Ιερές Ψυχές. Υπήρχαν πολλοί άνδρες σε αυτό το μέρος του Κατάδικου. Ένας από αυτούς, με πολύ αξιοπρεπή εμφάνιση και ντυμένος με κοστούμι, προχώρησε μπροστά για να με χαιρετήσει. Δεν έμοιαζε ηλικιωμένος. Δεν ήξερα ποιος ήταν, και εκείνος δεν αποκάλυψε το όνομά του.
Είπε: «Ξέρεις ότι έκανα ό,τι καλύτερα μπορούσα για τον γιο μου όταν ήμουν στη γη; Του αγόραζα πράγματα. Κάννα τα πάντα για Εκείνον. Άφινα τα πράγματα που του αγόραζα στο δωμάτιό του, ελπίζοντας ότι μπορεί να τα χρησιμοποιήσει και να αλλάξει. Δεν το εκτίμησε ποτέ, δεν με ευχαρίστησε ποτέ, και δεν είδα ποτέ καμία αλλαγή.»
Είπα στον άνδρα: «Τα υλικά πράγματα δεν έχουν σημασία. Ίσως αυτό που έπρεπε να του διδάξεις ήταν για την Πίστη, για τη θρησκεία. Αυτό θα ήταν πιο χρήσιμο για εκείνον.»
Θρηνήσε και είπε: «Ξέρεις, είμαι ο πατέρας του αγοριού, και επειδή πάντα του αγόραζα πράγματα και του έδινα τα πάντα, τώρα πρέπει να υποφέρω. Θα έπρεπε να του μιλούσα για την Πίστη και να προσευκόμουν σιωπηλά για αυτόν. Αντίθετα, προσπάθησα να τον αλλάξω με υλικά πράγματα. Τώρα, μου δείχθηκε ότι δεν έπρεπε να το κάνω αυτό. Θα έπρεπε να τα είχα δώσει όλα στον Θεό, να προσευχιζόμουν για τον γιο μου και να του δίδασκα όσα θα τον βοηθούσαν πραγματικά. Αλλά δεν το έκανα, και τώρα, λόγω όλων αυτών των πραγμάτων που προσπάθησα τόσο σκληρά να κάνω, πρέπει να υποφέρω γι' αυτά.»