Bu sabah Melek geldi ve Kutsal Ruhları ziyaret etmem için beni Araf'a götürdü. Araf'ın bu kısmında birçok adam vardı. Onlardan biri, çok seçkin görünümlü ve takım elbiseli, beni selamlamak için öne çıktı. Yaşlı görünmüyordu. Kim olduğunu bilmiyordum ve o da adını açıklamadı.
Şöyle dedi: “Dünyadayken oğlum için elimden gelenin en iyisini yaptığımı biliyor musun? Ona bir şeyler alırdım. Onun için her şeyi yapardım. Satın aldığım şeyleri, belki kullanır ve değişir diye odasına bırakırdım. O bunu asla takdir etmedi, bana hiç teşekkür etmedi ve ben de hiçbir değişim görmedim.
Adama, “Maddi şeyler önemli değil. Belki de ona öğretmen gereken şey İnanç, din hakkında olmalıydı. Bu onun için daha yararlı olurdu,” dedim.
İç çekerek şöyle dedi: “Biliyor musun, ben o çocuğun babasıyım ve sürekli ona bir şeyler alıp her şeyi verdiğim için şimdi acı çekmek zorundayım. Onunla İnanç hakkında konuşmalıydım ve onun için sessizce dua etmeliydim. Bunun yerine onu maddi şeylerle değiştirmeye çalıştım. Şimdi bana bunu yapmamam gerekti gösterildi. Tüm bunları Tanrı'ya vermeliydim, oğlum için dua etmeliydim ve ona gerçekten neyin yardımcı olacağını öğretmeliydim. Ama yapmadım ve şimdi, yapmak için çok çabaladığım tüm bunlardan dolayı bunun acısını çekmek zorundayım.”
Kaynak: ➥ valentina-sydneyseer.com.au